அந்தாதிப் பெண்

இதழ்கள் இல்லாத
வண்டுகள் மொய்க்காத
தீர்க்கமான
கருப்பு வர்ண பூக்கள்,
உன் கற்றைக்கூந்தல்...!

கற்றைக்கூந்தல்
பூந்தோட்டம் செல்ல
ஒற்றையடிப்பாதை,
நேரெடுத்த வகிடு...!

வகிடு என்ற
ஒற்றையடிப்பாதை
வந்து சேரும் இடம்
தலைவாசல்,
ஆம்
உன் நுதல்..!

நுதல் மேலே
நீர் தெளித்து
நேர்த்தியாக
இடப்பட்ட
ஒற்றைப்புள்ளி கோலம்,
உன் நெற்றிப்பொட்டு..!

பொட்டுக்கு
கீழாக
அனுமதியின்றி
ஆக்சிஜனை
சுட்டுக்கொண்டிருக்கும்
துப்பாக்கிகள்,
உன் நாசி..!

நாசிக்கு மேலாய்
இருபுறமும்
பார்வை மொழியால்
ஓராயிரம்
வார்த்தைகள் எழுதும்
இரட்டை எழுத்தாளர்கள்,
உன் விழிகள்..!

விழிகள் என்னை
காணும்போதெல்லாம்
வெட்கி
சிவந்து மலரும்
தாமரைப் பூக்கள்,
உன் கன்னங்கள்..!

கன்னங்கள் வழியே
கூந்தல் பூக்கள்
அவ்வப்போது
வந்து முத்தமிடும்
அழகான பிறை நிலாக்கள்,
உன் இதழ்கள்..!

அழகிய நடனம்

காகிதத்தின் மேடையில்

விரல்கள் நடனமாடியது

பேனாவின் உதவியுடன்...
கிடைத்தது
அழகிய கவிதை..!!.

அழிவை நோக்கி..

நள்ளிரவில்
சிரித்த வண்ணமாக
பிறந்தது
இந்த சுதந்திரக் குழந்தை...!

பலகாலமாய்
விடியலைக்
காணாமல்
அழத்தொடங்கியது...

இப்போது
கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
அழியவும்
துணிந்துவிட்டது...

நம்முள் பாதி
அழித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்..
இருக்கும் மீதி
வேடிக்கைதான்
பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறோம்...!.

ஏன் இப்படி?

உன்
நெற்றியில்
புள்ளியிட்டு
கண்களில்
கோலம் போடுகின்றாய்...
என்
கண்களில்
கொள்ளியிட்டு
கனவினில்
தாளம் போடுகிறாய்...

சாதி

பாதியில்
வந்தது
பாதியிலேயே
போகுமாம்..
சாதி..?

அழுகை எதற்கு

நீ
அழுவதற்கு
முன்னும் பின்னும்
என்றுமே அழகுதான்
வானவில்லைப்போல..
சிறு மாற்றம்,
வானவில்லுக்கும்
இல்லாத
அழகான
இரு நிறங்கள்,
உன் கண்கள் கொண்ட
கருப்பு வெள்ளை..
உந்தன்
கண்ணீரைக் கொண்டு
புதிய
வானவில்லை
அழிக்காதே...!!.

உழவன்

மக்களுக்கு
இரை கொடுக்கும்

இறைவன்...